Ο μόνος τους σκοπός να κάνουν ανθρώπους να γελούν! Ο μόνος τους προορισμός η αγάπη και η ευτυχία μέσα στις ψυχές των ανθρώπων. Να λάμπει το χαμόγελό τους! Να θεραπεύσουν όλους τους πόνους των ανθρώπων αν γινόταν!

Ένα τσιμέντο διαδρομή η Αθήνα, μισό τσιμέντο η Ακρόπολη! Μη σας δίνω και ιδέες για την υπόλοιπη…

Η ζωή με έμαθε, με κάθε τρόπο πως δεν αρκεί να επιλέξει ο ένας το Φως, πρέπει να το επιλέξουν όλοι οι εμπλεκόμενοι, επί ίσοις όροις. Εναντιώθηκα σε ετούτη την αλήθεια και λαβώθηκα πολλές φορές. Δεν μετρώ τα σημάδια, δεν μου προσφέρει καμμία ωφέλεια.

Τον στήνει στον τοίχο το λαό επίτηδες! Του κουνά το δάκτυλο! Τον ενοχοποιεί! Τον φοβίζει! Τον αποδυναμώνει! Τον επιστρέφει στο καβούκι του αφήνοντας τους γνωστούς άγνωστους κουκουλοφόρους να σουλατσάρουν και να κυριαρχούν το σκοτάδι.

Οι κακοποιημένες ψυχές συνέχιζαν τη ζωή τους ανάμεσα στο πλήθος. Κάποιες παντρεύτηκαν, έγιναν μάνες, πατεράδες, άντρες χωρίς ταυτότητα.

Μυαλά καλυμμένα με μια σκέπη ανάγκης για επιβίωση.
Να μην αγγίξεις, κινδυνεύεις.
Να μην πλησιάσεις κινδυνεύεις.
Να μην αναπνεύσεις κινδυνεύεις.
Ζήσε όμως! Ζήσε!

Νιώθεις αδύναμος στην απουσία, μα τόσο δυνατός που μπορείς ακόμη να αρνείσαι εκείνο που αέναα σε τραβά να αρπάξεις μιαν ακρούλα του χθες, μα αν πιαστείς ξανά από εκεί, θα σπάσεις, θα κοπείς πάλι σε χιλιάδες κομμάτια και πώς να τα μαζέψεις;

Τελικά η αγάπη νικά το χρόνο ή μήπως δεν την αγγίζει καθόλου, σαν να μην υπάρχει; Δεν παλεύει μαζί του! Δεν κάνει πόλεμο η αγάπη, ποιο το λάθος και ποιο το σωστό. Με τι είσαι καλύτερα ή χειρότερα, τι σου κάνει κακό και τι όχι.

Ποτέ ξανά ένας “αυτός” στο σώμα κανενός κοριτσιού, κανενός παιδιού, καμμίας γυναίκας!

Έχεις χρόνο θάλασσα; Γεννιέσαι, πεθαίνεις ή μόνο παίρνεις των ανθρώπων τις σκιές μέσα από τα μάτια τους και τις σκορπάς στα μήκη και τα πλάτη που διανύεις;

Ανακωχή, εκεχειρία, ειρήνη, τα χωρίζει ο χρόνος, τα συνδέει η ζωή, τα εξαφανίζει ο θάνατος. Ο φόβος καταβροχθίζει και τα τρία σε μία στιγμή! Η ελευθερία ακυρώνεται. Η αγάπη παραγκωνίζεται.

Κινδυνεύεις στην παραίτηση πιο πολύ από την ελευθερία κι όμως την επιλέγεις! Να ξεχάσεις, να αφήσεις πίσω την ψυχή.

Πάντα όμως υπάρχει το καλό μες το κακό και ανάποδα. Είναι εκείνη η ρημάδα η ισορροπία της ζωής. Ζωή μέσα από το θάνατο και την αναγέννηση.

Μην στυλώνεις τα πόδια σου ψυχή! Άκου! Νιώσε τη φύση σου στο Φως και μην αφήνεις κανέναν άνθρωπο να σε φυλακίσει!