Ζω, σημαίνει σκέφτομαι! Ζω, σημαίνει αμφισβητώ! Ζω, σημαίνει εξερευνώ! Ζω, σημαίνει αναζητώ!
Η συνείδηση είναι κομμάτι του κύκλου της ζωής, της ημέρας και της νύχτας σου. Είναι φως η δύναμή της και σκοτάδι η απουσία της.
Έλα λοιπόν! Έλα! Χρόνο να φτιάξουμε ή να τον αλλάξουμε ή τελικά να τον εκάμουμε παντοτινά δικό μας!
Σας περιμένουμε για δύο ακόμη παραστάσεις , στο θέατρο ΠΚ, στις 29 και 30 Σεπτεμβρίου στις 21.00 μμ.
Έτσι καταντήσαμε και στην αγάπη! Γρήγορα συμπεράσματα, γρήγορα περάσματα, εφήμερες ζωές, σαν το κουμπί της πανάκριβης οθόνης μας!
Πού να είσαι όνειρο, πού να είσαι ταξίδι; Μπα κι είσαι της ψυχής μου ή είσαι της καρδιάς μου ο πόθος της ο πιο αληθινός;
Αγόρια, συγκροτηθείτε κι αρχίστε να φέρεστε σαν άντρες και όχι σαν φαντομάδες Χουντίνι! Δεν γουστάρετε μια κατάσταση πείτε το!
Άδειασε το μυαλό σου από εκείνους! Άδειασε το μυαλό σου από φυτεμένες σκέψεις χειραγώγησης!
Εσύ σταθερά απομακρύνεσαι με το αντίο πεισματικά να σωπαίνει στα χείλη σου και το μαζί να σβήνει τα σημάδια που άφησε επιπόλαια το χθες.
Η Σαντορίνη για εμένα είναι καταφύγιο! Εκεί μου γεννήθηκαν αρχέγονα συναισθήματα, θύμησες από τα παλιά που δεν ήξερα πως υπήρχαν μέσα μου. Στη Σαντορίνη βρήκα αγάπη, βρήκα οικογένεια και εκεί επιστρέφω πάντα όταν η ζωή μου εδώ στην πόλη μοιάζει λάθος.
Παρατηρώ διαβάζοντας, στο διαδίκτυο, το χαμό με την εκκλησία που κατεδαφίστηκε στο Βοτανικό! Χριστιανοί εξοργισμένοι με τους μουσουλμάνους και Δωδεκαθεϊστές χαρούμενοι που γκρεμίστηκε επιτέλους μια εκκλησία μπροστά στα μάτια τους. Πιστεύουν πως πήραν την εκδίκησή τους, απέναντι στις λεηλασίες των χριστιανών!
Κι είσαι τόσο μακριά ζωή μου κι είμαι τόσο κοντά στης πεθυμιάς σου την τελευταία πνοή.
Κανένας θυμός δεν θα σου ανοίξει τα μάτια, κανένας θυμός δεν θα σου οξύνει την όραση, κανένας θυμός δεν θα σου φωτίσει το δρόμο.
Μόνο ο Θεός έξω από αυτή μου κάνει, ο Θεός ο δημιουργός, ο Θεός που αγαπά, ο Θεός που συνδέει, ο Θεός που ενώνει, ο Θεός που οδηγεί το χέρι μου να γράψει ετούτες τις γραμμές!
Συνεχίζω να περπατώ, δεν σταματώ, μα νιώθω πως ο μόνος τρόπος για να πάω σίγουρα μπροστά, είναι να σταματώ για λίγο να κοιτώ στο χθες, για να ξέρω πως απομακρύνομαι από εκείνο.
Εκεί που δεν ειπώθηκε αντίο
Πώς αλλιώς να στο πω; Αντιστάσου!
Γυμνές ψυχές σε έναν κόσμο μεταμφιεσμένο
Κατάβαση στην Μνήμη
Στη Ρωγμή Ανάμεσα στο Φως και τη Σάρκα