Ακούω ήχους που φανερώνουν της καρδιάς μου την ταυτότητα και δυναμώνουν των παλμών της την ένταση.

Τον αγαπούσε τον βράχο εκείνο κι ας ήθελε να τρυπήσει το απαλό της δέρμα κιας ήταν εκτεθειμένος στη λύσσα των καιρών και στο ατελείωτο του ορίζοντα.

Το παιδί που θέλει να κυλιέται στα χώματα, να πίνει νερό από το λάστιχο, να πατάει στα βράχια ξυπόλυτο, να τρέχει ο ιδρώτας του ποτάμι, δεν ζει πια!

Πόσος καιρός πέρασε για να καταφέρεις θυμάσαι πως η ζωή προχωρά, πίσω δεν μένει και δεν ωφελεί σε τίποτα να μένει! Το τώρα είναι η μόνη Αλήθεια!