Πόση αλήθεια κρύβει το δάκρυ σου για το μίσος, πόση αγάπη κρύβεις μέσα σου για την κακία! Αγάπη για την κακία, άκου εκεί!
Αγάπη για την κακία! …

Η γραμμή αναβοσβήνει κι εσύ συντονίζεσαι σε αυτό τον ρυθμό. Κι όλα είναι ήχος κι οξυγόνο στη ζωή και σιωπή και διοξείδιο στον θάνατο.

Ακούω ήχους που φανερώνουν της καρδιάς μου την ταυτότητα και δυναμώνουν των παλμών της την ένταση.

Τον αγαπούσε τον βράχο εκείνο κι ας ήθελε να τρυπήσει το απαλό της δέρμα κιας ήταν εκτεθειμένος στη λύσσα των καιρών και στο ατελείωτο του ορίζοντα.

Το παιδί που θέλει να κυλιέται στα χώματα, να πίνει νερό από το λάστιχο, να πατάει στα βράχια ξυπόλυτο, να τρέχει ο ιδρώτας του ποτάμι, δεν ζει πια!

Πόσος καιρός πέρασε για να καταφέρεις θυμάσαι πως η ζωή προχωρά, πίσω δεν μένει και δεν ωφελεί σε τίποτα να μένει! Το τώρα είναι η μόνη Αλήθεια!