Μοιραστείτε το άρθρο!

Είσαι παρών. Βοή η σιωπή κι ο χρόνος δεν έχει χρώμα, μόνο την μοναξιά σου παγίδα. Ασε με να σφραγίσω τα σημάδια γύρω της.
Να δραπετεύω χωρίς να πληγώνομαι όταν θα θέλεις να σωπαίνεις.

Ξέρω είσαι εσύ, ξέρω δεν φεύγεις.
Εκεί παρών χωρίς να φαίνεσαι μα θέλεις να σε βλέπω. Θέλεις να σε αγγίζω. Θέλεις να είμαι παρούσα κι εγώ.

Ασε με να σε αγαπώ, ακόμη κι όταν φεύγεις. Να σου θυμίζω πως ο κόσμος δεν αντέχει τους δυνατούς και εξηγεί στη φυγή την αδυναμία.

Κι εσύ για αυτόν τον κόσμο, είσαι ένας αδύναμος δειλός. Μα εσύ για εμένα είσαι ο κόσμος που θα ήθελα να με αγαπήσει.

Δεν χρειάζονται εξήγηση όλα. Τα νοήματα είναι εκεί, για εκείνους που τολμούν να συλλαβίσουν σ’αγαπώ στη φυγή, μα σωπαίνουν στην παρουσία.

Δρόμοι κλειστοί, για εκείνους που είδαν μόνο με τα μάτια. Εσύ τα έκλεισες. Εσύ τα ξεκούρασες. Εσύ με άφησες να είμαι, χωρίς να πρέπει να σου δείξω κάτι παραπάνω.

Κι αυτό σου το χρωστώ. Αρχέγονη μνήμη η αφή σου, ήταν αρκετή για να μπορώ να είμαι αληθινή, χωρίς να βάλω φίλτρα.
Άσκοπες οι προστασίες που μας κρατούν μακριά!

Μα εγώ σε θέλω δίπλα μου, να μπορώ να αναπνέω πιο βαθιά. Να μπορώ να αναγνωρίζω τον φόβο, χωρίς να αφήνω το αύριο να ορίζεται από αυτόν.
Στο παρόν σε αγαπώ.
Το αύριο δεν το γνωρίζω.

Μα θέλω να είσαι εκεί. Ακέραιος, όπως και σήμερα να βαδίζεις. Στον Κόσμο που θα ήθελα να με αγαπήσει. Στο δικό σου Κόσμο… Σε Εσένα…

Μοιραστείτε το άρθρο!