Πού πήγες άνθρωπε “υπέρτατο” ον της γης; Φούμαρα και μεταξωτές κορδέλες και μια καταναλωτική ζωή που δεν εκπληρώνει πόθους και ανάγκες ψυχής παρά μόνο καταναλώνει και αδειάζει ψυχές και κάπου εκεί ξεχάσαμε να είμαστε άνθρωποι…

Γιαυτό μην φύγεις κι άσε με, εκεί να γείρω τις ανάσες μου, εκεί να παλέψω κι εγώ την τελευταία μου ελπίδα για του ονείρου την ξεχασμένη τύχη. 

Δώσε χρόνο στην ζωή να σε οδηγήσει. Βοήθα την εσύ αλαφρώντας την ψυχή σου από σκέψεις και “γιατί” που δεν σε βοηθούν εκείνη την στιγμή και αφέσου στην ομορφιά του χειμάρρου. 

Και χάνονται στις λέξεις, χάνουν το “θέλω” σε έναν λαβύρινθο σκέψεων ανόητων γι’αυτά που λένε πως θέλουν, μα λόγος για το πόσα χρειάζεται να κάνουν για να φτάσουν στο “θέλω” τους, κανένας! 

Το τέλος της αποστολής Του ήταν η διδαχή της ελπίδας που σου γεννά την πίστη πως όσο δύσκολος κι αν είναι ένας δρόμος, ο Γολγοθάς σου, όσο πόνο και απογοήτευση κιαν αισθανθείς, στον Σταυρό σου, αν μείνεις σταθερός στις αξίες σου οι ουρανοί θα σου χαρίσουν την λυτρωτική φωτεινή Ανάσταση!

Οι φωτεινοί, είναι οι αιώνιοι εχθροί των σκοτεινών!
Είναι τόσο λαμπεροί που ελάχιστοι μπορούν να τους αντέξουν πλάι τους και μόνο μα μόνο οι όμοιοί τους μπορούν να τους καταλάβουν, να νιώσουν ότι νιώθουν.

Ο Θεός που προσεύχομαι είναι μια άπειρη ενέργεια που υπάρχει και ζωντανεύει μέσα σε κάθε έμβιο ον μέσα στο φυτικό μα και το ορυκτό βασίλειο. Είναι η ουσία των πάντων επάνω σε ετούτη τη γη μα και σε ολάκερο το σύμπαν.

Ο φόβος της μοναξιάς, η σκέψη και μόνο πως δεν θα έχεις τα στηρίγματα να κρατηθείς, σε οδηγούν μοιραία σε ένα παιγνίδι συναισθηματικού εκβιασμού, σε μια δοσοληψία με το “έχω ανάγκη” και “απαιτώ” και με το “θα ήθελα” και το “εδώ και τώρα”!

Αυτά τα παιδιά με υποδέχτηκαν σαν να ήμουν δικός τους άνθρωπος, δεν αισθάνθηκα ξένη, μα μέρος μιας ονειροχώρας που ήθελα τόσο πολύ να είναι έτσι όλη μου η ζωή!

Μην σταθείς πουθενά! Μόνο κράτα το χέρι μου σφιχτά κι όσα θα ‘ρθουν, μαζί θα τα διαβούμε, γιατί έτσι το δάκρυ είναι πιο ελαφρύ και σβήνει εύκολα τη θλίψη από τα μάτια σου.

Μόνο η αγάπη ξεχωρίζει ακλόνητη κι αγκαλιά με τον χρόνο και η φύση σου αγκαλιά με το φευγιό της…

Να αφήνεσαι, να μην αντιστέκεσαι, να νιώθεις, να γεμίζεις και να αδειάζεις, μα ποτέ μα ποτέ μη πεις τα είδα όλα, τα έμαθα όλα! 

Τι να διαλέξεις, τι να αφήσεις; Όλα αντιφατικά και απομονωμένα, σαν έρχεται η στιγμή να ενώσεις τα κομμάτια σου. Μια απόφαση τόσο δύσκολη!

Κανείς μας δεν γνωρίζει τίποτα, επαίτες του μέλλοντος του ενός και του άλλου γινόμαστε κάθε μέρα, γιατί δεν μας αρέσει να ζούμε σαν μετέωρες δροσοσταλίδες στην πρωινή καταχνιά.

Ελλάδα, γυναίκα του σήμερα…
Η φωνή σωπαίνει, κρίση προ των πυλών.
Ανησυχία για το σήμερα, φόβος για το αύριο!