Εκεί μπορεί να είναι ο λόγος της ύπαρξής τους! Μα ποιος θα σου πει πως τον βρήκε! Κανείς δεν γνωρίζει τίποτε πια. Σαν να τελείωσε ο πόθος.

Γιατί οι ψυχές ακούγονται παντού και αναγνωρίζονται από έτη φωτός όταν ερωτεύονται με τη σύνδεση ετούτη.

Στη σιωπή μόνο γνωρίζεις ποιος είσαι. Τα υλικά σου. Εκεί κάθεται όλη η θολούρα της πλάνης. Αναστημένος, καθαρός.

Η μάχη της ειρήνης.
Ο πόλεμος της επιλογής.
Σύνδεση χωρίς εξάρτηση. Θεραπεία ή αρρώστια;

Σαν να χώρεσες στο αδειανό εκείνο κομμάτι
που με είχε στοιχειώσει κι εσύ του έδωσες ζωή.
Ζωή μέσα στη δική μου.

Οι άνθρωποι απαιτούν, οδηγούν ο ένας τον άλλον σε διλήμματα. Ξεχνούν τη φωνή, την αφή, την όψη, το φως που μένει πίσω τους, να μαρτυρά την παρουσία τους.

Λύτρωση ο θάνατος, λύτρωση και η ζωή. Στη διαδρομή ο στόχος είναι ίδιος με τον αγώνα, λυγίζει κάθε μαχητή.

Η γέφυρα όπου ο υλικός χρόνος συναντά τον ανθρώπινο της ψυχής στο σώμα του. Άυλο και ένυλο. Ύπαρξη και ζωή. Η αλήθεια γεφυρωμένη με τον ψεύτικο χρόνο.

Πέρασε η ώρα! Είσαι εκεί; Μόνον οι άλλοι… Η πόρτα εκεί. Είσαι ελεύθερος;

Ό,τι και να κάνεις στη ζωή σου μόνο να δημιουργείς! Να μην είσαι ένα άβουλο ον έρμαιο των επιλογών των άλλων, επειδή ντράπηκες ή φοβήθηκες να πεις όχι!

Η εξίσωση της ψυχής είναι εκείνη που νομίζεις πως έχει τον μεγαλύτερο χώρο, μα ποιος είδε ψυχή και τη χώρεσε κάπου;

Πού είναι εκείνος ο χτύπος που μετακινεί βουνά; Πού έκρυψες το χτύπο που σου κόβει την ανάσα; Τώρα πια μόνο ο καπνός του τσιγάρου απόμεινε για να σε πνίξει κι αυτόν τον συνήθισες…

Τελικά η αγάπη νικά το χρόνο ή μήπως δεν την αγγίζει καθόλου, σαν να μην υπάρχει; Δεν παλεύει μαζί του! Δεν κάνει πόλεμο η αγάπη, ποιο το λάθος και ποιο το σωστό. Με τι είσαι καλύτερα ή χειρότερα, τι σου κάνει κακό και τι όχι.

Πάντα όμως υπάρχει το καλό μες το κακό και ανάποδα. Είναι εκείνη η ρημάδα η ισορροπία της ζωής. Ζωή μέσα από το θάνατο και την αναγέννηση.

Η ζωή πορεύτηκε μόνη, δε σώπασε! Η ζωή ράγισε τα κομμάτια της κι έφτιαξε το δικό της δρόμο! Άφησε το χρόνο στους ανθρώπους, εκείνη προχώρησε χωρίς φόβο.