Μοιραστείτε το άρθρο!

Συλλαβίζονται οι λέξεις μακριά σου; Έτσι για να μικρύνει ο χρόνος της σιωπής. Να μην ακούγεται η ανάσα που πονά.

Βηματίζονται οι τόποι μακριά σου; Ετσι για να λιγοστέψει η απόσταση της απουσίας σου. Να μην φωνάζουν τα χιλιόμετρα που σε έχουν απομακρύνει.

Έκανες τη σιωπή λόγια να αγκαλιάζουν τον αέρα που αναπνέω. Να χαϊδεύουν κάθε μου κύτταρο.

Έκανα τα λόγια πράξεις να στέκονται πλάι σου ακέραια όπως εσύ.

Δεν σου ζήτησα τίποτε που να μπορούν να το δώσουν οι πολλοί, γιατί εσύ μόνο μπορούσες τα αληθινά. Οι άλλοι πάλευαν για το ψεύτικο.

Δεν μου ζήτησες τίποτε που να θέλεις δικό σου. Γνώριζες ήδη πως στα είχα δώσει όλα, επειδή ήσουν εσύ.

Γιατί οι ψυχές ακούγονται παντού και αναγνωρίζονται από έτη φωτός όταν ερωτεύονται με τη σύνδεση ετούτη.

Χωρούν σε δωμάτια που απέξω πάντα βρέχει. Βρίσκουν το δρόμο τους χωρίς πλοηγό, μόνο με την ανάγκη τους να είναι μαζί.

Μαζί σου δε χρειάζομαι προστασία. Μόνο χρόνο.

Πόσο κρατά μια ζωή άραγε; Μπορείς να αλλάξεις τη ροή του χρόνου;

Μόνο δείξε μου….

Συλλαβίζοντας!

Βηματίζοντας!

Σωπαίνοντας!

Αγκαλιά!

Εκεί που τελικά μόνο εσύ υπήρχες, από την αρχή…

Μοιραστείτε το άρθρο!