Μοιραστείτε το άρθρο!

Στη σιωπή βηματίζεις μόνος. Δεν υπάρχει χρόνος. Ούτε καν ζωή. Ο κόσμος συρρικνώνεται μα δεν μικραίνει. Παραμένει εκεί ακέραιος, σαν αναλλοίωτος.

Καλό και κακό ενώνονται. Ασύνδετα, χωρίς ροή.

Στη σιωπή μόνο γνωρίζεις ποιος είσαι. Τα υλικά σου. Εκεί κάθεται όλη η θολούρα της πλάνης. Αναστημένος, καθαρός.

Γιατί κάποιος θα παίξει το ρόλο της Δήμητρας και κάποιος της Περσεφόνης όταν οδηγείσαι στα Άδυτα της Ψυχής σου.

Το Εγώ σου και το Σώμα σου υποδύονται το Ρόδι. Εκεί που ο Χρόνος αρχινά.

Η σιωπή είναι όπως η ζωή μετά τη βροχή.

Η αντάρα κρύβει αυτήν την απόκοσμη σιωπή. Η σιωπή την απόκοσμη αντάρα.

Παγιδεύει τις λέξεις σε ένα δρόμο που γεμίζει από λάσπες και χώματα. Κανείς δεν επιθυμεί να κάνει το πρώτο βήμα. Ούτε καν ο χρόνος.

Παγωμένος εσύ, παγωμένη και η σιωπή. Τη φυλάς ακέραιη από τον θόρυβο γύρω σου. Δεν διαπερνά. Αντέχει να αντιστέκεται.

Γνωρίζεις πως όλα παίζονται, μα διατηρείς άγνοια για το πότε θα αρχίσει ξανά να κυλά ο τροχός.

Μακριά από τη σιωπή.

Στην πλάνη ξανά.

Στο Χρόνο περιττός αριθμός.

Στην Αλήθεια ψεύτικος.

Στο Θάνατο φυσικός αριθμός.

Ψυχή εκεί, σώμα εδώ.

Συγκοινωνούντα δοχεία στο Άπειρο.

Μοιραστείτε το άρθρο!