Δεν παρατηρείς πια, μόνο κοιτάζεις με φόβο. Τραβάς την κουρτίνα σου και νιώθεις καλά. Ασφαλής.

Και ναι, κάθε επιλογή έχει συνέπειες! Όλη μας η ζωή είναι συνέπεια επιλογών! Δεν έχεις δικαίωμα να μιλάς; Δεν έχεις δικαίωμα να πεις κουράστηκα; Να παραιτηθείς. Να απέχεις; Να θες να σταματήσεις; Να θες να επιλέξεις κάτι άλλο;

Θες το καλό μου μου λες! Θέλεις να ζήσω λες! Θέλεις να σεβαστώ τη ζωή. Μου μιλάς για ατομική ευθύνη…

Ακόμη και το, τώρα, μοιάζει ψευδαίσθηση του νου. Όταν είσαι ουδέτερος, δεν έχεις ανάγκη από μεταβατικά στάδια να σε βάζουν στα όρια του χρόνου και της καθυστέρησης, δεν σε φυλακίζουν σε διλήμματα, αλλάζεις επίπεδα εύκολα, αβίαστα χωρίς φόβο.

Μα διχασμένος μη μένεις, εδώ στα μάτια σε κοιτώ, μην βαστιέσαι από δύο αλήθειες, όποιος κι ότι σου λέει μείνε, είναι ψεύτης, και συνήθως αυτός, είσαι πρώτα εσύ…