Δεν παρατηρείς πια, μόνο κοιτάζεις με φόβο. Τραβάς την κουρτίνα σου και νιώθεις καλά. Ασφαλής.

Τον στήνει στον τοίχο το λαό επίτηδες! Του κουνά το δάκτυλο! Τον ενοχοποιεί! Τον φοβίζει! Τον αποδυναμώνει! Τον επιστρέφει στο καβούκι του αφήνοντας τους γνωστούς άγνωστους κουκουλοφόρους να σουλατσάρουν και να κυριαρχούν το σκοτάδι.

Κινδυνεύεις στην παραίτηση πιο πολύ από την ελευθερία κι όμως την επιλέγεις! Να ξεχάσεις, να αφήσεις πίσω την ψυχή.

Ούτε καν η γνώση δεν μένει ίδια! Ούτε κι αυτή δεν ανήκει σε κανέναν. Όσο προχωράς το ταξίδι της Αλήθειας όλα αλλάζουν γύρω σου. Τα στεγανά, τα δεδομένα πλάθονται ξανά από την αρχή.

Φοράς γυαλιά στον ήλιο, στο καθαρό φως, στο αυτόφωτο και τα βγάζεις στο σκοτάδι, στο ετερόφωτο φεγγάρι. Αυτή είναι η ανθρώπινη ψευδαίσθηση του είμαι και του φαίνεσθαι.

Πόσος καιρός πέρασε για να καταφέρεις θυμάσαι πως η ζωή προχωρά, πίσω δεν μένει και δεν ωφελεί σε τίποτα να μένει! Το τώρα είναι η μόνη Αλήθεια!