Σε κανέναν δεν αξίξει καμιά απανθρωπιά, κανένα ψέμα, καμιά απάτη για να αλλάξει!
Μα αφού έτσι έγινε, τουλάχιστον κατάφερα ακόμη και μέσα από την σαπίλα σας να νικήσω!  

Οι δυσκολίες με έμαθαν, πως το να είσαι δυνατός δεν σου ακυρώνει το δικαίωμα να είσαι κάποιες φορές αδύναμος!

Μαμά μου να σου πω; Η ζωή μου έχει νεράιδες, πειρατές, ξωτικά, γοργόνες και κάθε πλάσμα που εσύ μου λες πως δεν υπάρχει, πως είναι μόνο στην φαντασία μου… Κάθε τι που δεν βλέπεις εσύ, δεν σημαίνει πως δεν το βλέπω κι εγώ ή πως δεν υπάρχει!

Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν φίλους, κάνουν πως έχουν, γιατί συγκεκριμένες στιγμές οι φίλοι αυτοί, τους ενισχύει την εικόνα τους! Ξεχνούν την βοήθεια που τους έχεις προσφέρει, ειδικά όταν πλέον δεν σε χρειάζονται, και απλώς σε αδειάζουν στον πρώτο εύκαιρο κάδο των αχρήστων!

Ξέχασα να είμαι μάνα! Ξέχασα πως είμαι μαμά! Ξέχασα πως η αγάπη δεν διαβάζεται σε κανένα βιβλίο και δεν αγοράζεται με κανένα χρήμα! Η καρδιά μου πονά, σφίγγεται κι όλα τα μέσα τους ηχούν μέσα μου! 

Μοιράζομαι σκέψεις πρωινές. Δυστυχώς πολλές φορές φοβόμαστε να μοιραστούμε τα δύσκολα μήπως και χαρακτηριστούμε αδύναμοι! 

Ένα Α απόσταση χωρίζει το δυνατό από το αδύνατο, βημάτισε την απόσταση, ξεκόλλησε από ότι σε κρατά και ζήστο! 

29 Απριλίου Παγκόσμια ημέρα χορού
Αγαπώ τον κλασικό χορό! Σμιλεύει το σώμα μου και την ψυχή μου όπως κανένα άλλο άθλημα και έχω δοκιμάσει πολλά! Οι άνθρωποι που ασχολούνται με τον κλασικό χορό δεν κοιτούν απαξιωτικά, δεν ξεχωρίζουν άντρες γυναίκες, ερασιτέχνες ή επαγγελματίες! 

Κάνε ειρήνη με τον πόλεμο, επίτρεψε στην δύναμή σου να αναστηθεί, γιατί οι εγωισμοί στον κύκλο της ζωής πληρώνονται, και το τίμημα είναι κάθε φορά ο πόλεμος να γίνεται και πιο σκληρός. 

Έτσι πορεύεσαι άνθρωπε, ανάμεσα στο θέλω σου, που αναγνωρίζεις βαθιά μέσα σου πως πρέπει να αλλάξεις, να προχωρήσεις, μα έχεις να παλέψεις με το μεγαλύτερο θηρίο από όλα τα θηρία, εσένα! 

Γιαυτό κι εγώ θα σε αφήνω εκεί, πλάι μου να έρχεσαι, να αγγίζεις τη σιωπή μου, να με βλέπεις μέσα μου και να θυμάσαι πως κανένας τόπος δεν είναι εχθρικός και κανένας ξένος, σαν δεν φοβηθείς να τον κοιτάξεις κατάματα!

Κι όμως η μοναξιά κρύβεται πίσω από το πιο ζωντανό γέλιο, η μοναξιά χάνεται πίσω από το φως της ημέρας κι εσύ πάντα απομακρύνεσαι κάθε που ξημερώνει.

Μα διχασμένος μη μένεις, εδώ στα μάτια σε κοιτώ, μην βαστιέσαι από δύο αλήθειες, όποιος κι ότι σου λέει μείνε, είναι ψεύτης, και συνήθως αυτός, είσαι πρώτα εσύ… 

Πού πήγες άνθρωπε “υπέρτατο” ον της γης; Φούμαρα και μεταξωτές κορδέλες και μια καταναλωτική ζωή που δεν εκπληρώνει πόθους και ανάγκες ψυχής παρά μόνο καταναλώνει και αδειάζει ψυχές και κάπου εκεί ξεχάσαμε να είμαστε άνθρωποι…

Γιαυτό μην φύγεις κι άσε με, εκεί να γείρω τις ανάσες μου, εκεί να παλέψω κι εγώ την τελευταία μου ελπίδα για του ονείρου την ξεχασμένη τύχη.