Η μάνα που ξεριζώνεται από τη ζωή της, τον λόγο ύπαρξής της κι εσύ που πονάς για τον χαμό, μα πιο πολύ πονάς που αισθάνεσαι ανήμπορος να βοηθήσεις. 

Κι όσο απελευθερωνόμουν από το πρόγραμμα τόσο μου συνέβαιναν καινούργια πράγματα, καινούργιες εμπειρίες, στιγμές που έκρυβα πίσω από το ρολόι, στιγμές που στοίβαζα κάθε εποχή μαζί με το ανεβοκατέβασμα των ρούχων.

Το εδώ γίνεται εκεί, ένα εκεί που δεν καταφέρνει να με φτάσει και το εγώ παντού να δηλητηριάζει αυτή τη διαδρομή, παρέα με το ψέμα.

Νύχτα ξανά, μόνη ξανά. Γιατί μόνο τη νύχτα; Δύσκολο όλο αυτό! Όταν νιώσεις συντροφικότητα, αγάπη, αλήθεια να πρέπει να αποχωριστείς! 

Άνθρωποι! Δεν έχετε ανάγκη από καμία οθόνη για να ζήσετε στην πραγματικότητα!

Σωπαίνουν τα λόγια όταν κάποιος είναι έτοιμος να φύγει κι οι εικόνες μένουν μόνον σχήματα και σχέδια στο χωροχρόνο του, ανάμνηση δεν είναι καν!

Κι όσο κιαν γνωρίζω πως πράγματα, καταστάσεις, άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας με τα δώρα τους και το αντίτιμό τους, έχουν τον δρόμο τους στη δική τους ακρογιαλιά, με τα θέλω τους, τα μπορώ τους να τα κατακτήσεις, να γίνουν δικά σου, εγώ εκεί μόνο να ρωτώ!

Να θανατώσεις ό,τι σε πονά με το σπαθί που κόβει γόρδιους δεσμούς σα δεν λύνονται κι ας το προσπάθησες!

Μόνος σου χρειάζεται να περπατήσεις για τον επόμενο σταθμό, μόνο εσύ μπορείς να πας τη ζωή σου παρακάτω, μα εσύ εκεί, κολλημένος στο γαμώτο, κολλημένος στο Θεέ μου γιατί, γιατί σε εμένα, ψάχνοντας για σήμα στο ίδιο σημείο! 

Κανείς να φροντίσει εσένα, μόνο ότι απέμεινε από εσένα προσπαθεί να σε κρατήσει όρθιο. 

Τέσσερις γυναίκες, τέσσερις κακοποιημένοι άνθρωποι δεμένοι με ένα παρελθόν που τους πνίγει, τους καίει τα σωθικά και χαμηλώνει το βλέμμα τους φυλακίζοντάς το ολοένα και πιο πολύ στο κενό μες στην ψυχή τους!

Έτσι! Πάλεψε! Το όνειρό σου χρειάζεται μόνο εσένα δεν ζήτησες την πραγματικότητά τους κι αυτό είναι η δική σου αλήθεια, η δική σου πραγματικότητα!

Η απραξία δεν είναι μόνο απουσία δημιουργίας αλλά και σύνθεση ενέργειας!