Μοιραστείτε το άρθρο!

Μπορείς να απομονώσεις τον ήχο. Να ακούς μόνο τη ροή που ανήκεις. Χωρίς παρεμβολές και όρους. Εκεί είσαι εσύ, ακέραιος. Όπως ήρθες στον κόσμο. Χωρίς προσμίξεις.

Υπάρχει μια ατέρμονη αλληλουχία στον τρόπο που οι άνθρωποι κατανοούν.

Βλέπουν, ακούνε. Άλλοτε ρωτούν άλλοτε σωπαίνουν. Σαν να τους έβαλες σε σαρωτή.

Λίγοι εκείνοι που οι πρωτόπλαστες αισθήσεις τους είναι μόνον η πρώτη εικόνα.

Ελάχιστοι εκείνοι που κοιτούν πέρα από εκεί.

Εκεί μπορεί να είναι ο λόγος της ύπαρξής τους! Μα ποιος θα σου πει πως τον βρήκε! Κανείς δεν γνωρίζει τίποτε πια. Σαν να τελείωσε ο πόθος.

Έσβησε μαζί του και η ομορφιά.

Τετράγωνη λογική. Καμμία καμπύλη να χωρέσει τη στιγμούλα που θα πεις όχι! Κι ετούτη η άρνηση, να αρχίσει από σταγόνα να στάζει έως ότου η πέτρα να κοπεί. Να ανοίξει. Να περάσει η στιγμούλα το φραγμό του χρόνου της.

Αν ο χρόνος ήταν μέγεθος ποιος ο χώρος που θα της παραχωρούσες;

Για τον καθένα θαρρώ θα είναι διαφορετικός. Δεν χωρούν αξιώματα στον πόθο.

Μα πρώτα πρέπει να απομονώσεις τον ήχο.

Μετά να αναγνωρίσεις το λόγο.

Ύστερα ο πόθος θα κάμει τα υπόλοιπα…

Μοιραστείτε το άρθρο!