Μοιραστείτε το άρθρο!

Ίσως ο χρόνος, πλάι σε ένα ρολόι, αποκτήσει άλλη αξία.

Ίσως να μη με στεναχωρεί πια, μετρώντας τον.

Ίσως και να γίνει αγκαλιά.

Να κρατηθεί επάνω μου. Μαζί μου. Παντού.

Ο κόσμος θα γίνει δικός μου πλάι στους δικούς σου λεπτοδείκτες,

στον τρόπο που μετράς εσύ τον χρόνο

μακριά μου πια.

Ίσως όμως και πιο κοντά από την ίδια την απόσταση.

Δεν κλαίω επειδή με στεναχώρησες,

ούτε γιατί η πληγή με άγγιξε.

Πλάι σου νιώθω ολόκληρη.

Δεν λείπει κανένα μου κομμάτι.

Ούτε καν η καρδιά μου, γιατί την άγγιξες με εκείνη την αγάπη που δεν έχει λόγια.

Μόνο σιωπή.

Κι αυτή είναι αληθινή.

Δεν κλαίω από λύπη πλάι σου.

Ούτε θα μου λείψεις.

Τόσο περίεργο.

Σαν να χώρεσες στο αδειανό εκείνο κομμάτι

που με είχε στοιχειώσει κι εσύ του έδωσες ζωή.

Ζωή μέσα στη δική μου.

Εσύ ένας γνώριμος άγνωστος.

Εκείνος που μπόρεσε να περάσει πέρα από τον πόνο μου, σαν να μην τον έζησα ποτέ.

Ένας γνώριμος άγνωστος, γιατί τα αληθινά συναισθήματα δεν έχουν πρόσωπο.

Μόνον αλήθεια.

Και εκεί ακριβώς η σιωπή γίνεται σύνδεση.

Κλειδί σε υποδοχή.

Ο χρόνος παύει γιατί κανείς από τους δύο μας δεν είπε αντίο…

“Δεν ήταν αρχή ούτε τέλος ήταν μια αλήθεια που ακούμπησε και έμεινε.”

Μοιραστείτε το άρθρο!