Ένα όνειρο χωρίς εικόνα! Μόνον η αίσθηση του υπερβατικού. Μόνον εσύ πέραν και πίσω από την ύλη.

Η μάχη της ειρήνης.
Ο πόλεμος της επιλογής.
Σύνδεση χωρίς εξάρτηση. Θεραπεία ή αρρώστια;

Τίποτα δεν άφησαν οι άνθρωποι στη σιωπή. Στην μορφή της σκέψης. Στην μορφή της Πηγής της ζωής, την αλήθεια.

Δεν χρειάζονται εξήγηση όλα. Τα νοήματα είναι εκεί, για εκείνους που τολμούν να συλλαβίσουν σ’αγαπώ στη φυγή, μα σωπαίνουν στην παρουσία.

Σαν να χώρεσες στο αδειανό εκείνο κομμάτι
που με είχε στοιχειώσει κι εσύ του έδωσες ζωή.
Ζωή μέσα στη δική μου.

Δεν παρατηρείς πια, μόνο κοιτάζεις με φόβο. Τραβάς την κουρτίνα σου και νιώθεις καλά. Ασφαλής.

Οι άνθρωποι από μόνοι τους γίνονται κάτι που δεν είναι. Όμορφοι, ευπαρουσίαστοι. Απομακρυσμένοι από τα συναισθήματά τους.

Μην κολλάς στα σημάδια και τις ερμηνείες! Δεν εξηγούνται όλα έτσι! Χάνεις την αξία της στιγμής που είναι να σου αποκαλυφθεί εκείνη η Αλήθεια!

Η θνητή φύση του πλάι στην αθάνατη.
Το χρώμα που δεν έχει ακόμη εμφανιστεί στον κόσμο τούτο.
Η Αρμονία χάθηκε από τα μάτια του, μα όχι από την Αλήθεια.

Γνωρίζεις πως δε γνωρίζεις το μετά.
Είναι μέσα σου, όμως, σε εκείνον τον κώδικα γραμμένο, που άνθρωπος ακόμη δεν έχει σπάσει.

Δεν κράτησα τίποτα για μένα, όχι από αδυναμία, αλλά από δύναμη.

Το μαζί δεν ξεκινά με τον φόβο του χωρισμού.
Ξεκινά με την πρόθεση να μείνει.
Ακόμη κιαν, κάποια στιγμή,
οι δρόμοι αλλάξουν πορεία.

Οι άνθρωποι απαιτούν, οδηγούν ο ένας τον άλλον σε διλήμματα. Ξεχνούν τη φωνή, την αφή, την όψη, το φως που μένει πίσω τους, να μαρτυρά την παρουσία τους.

Η ομορφιά του Κάτω Κόσμου είναι η σιωπή του.
Η κραυγή του ανήκει σε όσους δεν βλέπουν.

Οι λέξεις που κατοικούν στον κόσμο των ανθρώπων δεν είναι εκείνες που μπορούν να αγγίξουν την ιεροτητά του όσο και να θέλουν.