Μοιραστείτε το άρθρο!

Άλλοι ολοένα και πιο πολύ ορίζουν τη ζωή σου. Σε μαθαίνουν αργά και μεθοδικά, να φοβάσαι ό,τι κάποτε ήτανε αυτονόητο.

Δαιμονοποιείται το πολύ. Δαιμονοποιούνται τα άκρα. Ναι, το πολύ ακόμη και μέσα στο λίγο…

Δαιμονοποιείται η Φύση πλάι και μέσα στον άνθρωπο. Τα βουνά. Τα δέντρα. Η θάλασσα. Τα ποτάμια. Τα ρέματα.

Δαιμονοποιούνται οι εποχές. Το κρύο. Η ζέστη. Η χαρά να νιώθεις και να ακούς το νερό χοροπηδώντας σε μια νερολακούβα. Να μουσκεύεσαι στη βροχή. Να σε αποτοξινώνει ο ιδρώτας της ζεστής. Το ξαφνικό αεράκι της άνοιξης. Είναι κακό.

Σε απομακρύνουν μεθοδικά. Να αγγίζεις,. Να σε αγγίζουν. Να οσφραίνεσαι. Να ακούς. Κι ετούτη η ένταση του να κοιτάς κατάματα.

Πέπλα σου έμπηξαν παντού, καρφωμένα καλά επάνω σου. Πόλεμος  ενάντια στις αισθήσεις με στόχο το νου σου. Τη θέασή σου. Σου σβήνουν την έννοια και τον τρόπο της αναζήτησης.

Στόχος η αλήθεια. Απώτερος… Ο έλεγχος.

Δεν παρατηρείς πια, μόνο κοιτάζεις με φόβο. Τραβάς την κουρτίνα σου και νιώθεις καλά. Ασφαλής.

Όλα μέσα σου λάθος κι εσύ ένας τρελός. Χάνεις την αίσθηση του προσωπικού μέτρου. Της ρύθμισής σου. Της διατήρησης. Της ανακάλυψης της ισορροπίας σου.

Κάποτε σου έλεγαν βρες τα πατήματά σου. Το ολοδικό σου βήμα. Τώρα παντού τρόποι και βήματα φορεμένα από ειδικούς σε συγκεκριμένα νούμερα. Μικρό, μεσαίο, μεγάλο. Όλα τα υπόλοιπα στιβαγμένα ως ειδικές κατηγορίες.

Δαιμονοποιείται όποιος λειτουργεί, δρα. Σε παύουν από το να είσαι ενεργός. Δέχεσαι και εκτελείς. Εκτελεστής της ύπαρξής σου.

Εκτελεστής της ζωής, μέχρι να καταλυθούν όλα.

Μέχρι το οξυγόνο να γίνει είδος. Κωδικός. Παροχή. Πώς αλλιώς να στο πω;

Αντιστάσου!

“Δεν είναι προτροπή.

Δεν είναι κάλεσμα.

Δεν είναι σύνθημα.

Είναι υπενθύμιση ελευθερίας!”

Μοιραστείτε το άρθρο!